JOHATSU – to ironiczna i pełna gorzkiego humoru opowieść o współczesności, kondycji teatru oraz ludzkiej naturze. To najnowszy spektakl Teatru Porywacze Ciał z Poznania, którego premiera odbyła się we wrześniu 2026 roku. Scenariusz, reżyseria i wykonanie: Kasia Pawłowska i Maciej Adamczyk, muzyka: Marysia Łojko i Blanka Kęstowicz, lalki: Larysa Markelova, współpraca: Halina Soja.

· Johatsu (jap. 蒸発) oznacza dosłownie „wyparowanie” i w Japonii określa ludzi, którzy celowo oraz bez śladu znikają ze swojego dotychczasowego życia. 

 

 

“W zasadzie już po kilku minutach gry Teatr Porywacze Ciał wiedziałam, że to, co oglądam, będzie wybitne. Na wskroś prawdziwe, szczere do bólu, dosadne pod kątem języka, poszukujące najlepszej formy, zmagające się z materią, a może nawet bardziej z tym, co zupełnie niematerialne. Trudno opisać to doświadczenie jednym zdaniem. Nawet w trzech byłoby trudno! Lepiej więc chyba napisać o tym, co działo się na widowni. Nasze wnętrzności co i raz były targane salwą śmiechu z samych trzewi, ale nie, to nie była tak naprawdę komedia. Dramat? Tam było wszystko. I miękkie, i twarde, i proste i bardziej skomplikowane, i człowiek, i lalka, i śmiesznie, i sentymentalnie. Najważniejsze, że prawdziwie. Teatralne ostrze było precyzyjne i bez litości dźgało dosłownie wszędzie. A najlepsze jest to, że zawsze trafiało. W punkt. A może bardziej w punkty, które łatwo mapowaliśmy także w swoich życiach. I chociaż głośne „Mana Mana” śpiewane razem z publicznością zostanie z nami na długo, dla mnie najbardziej wymowny ślad „Johatsu” został wymalowany na białym płótnie keczupem.”

Grażyna Chyra

 

„Johatsu” – spektakl, który zostaje w głowie długo po obejrzeniu. Świetni: Katarzyna Pawłowska i Maciej Adamczyk z Teatru Porywacze Ciał zabrali nas widzów w świat, w którym bardzo współczesne pytania spotykają się z wieloletnią tradycją tego niezwykłego zespołu. Jest tu ironia, absurd, lalka, ciało, dystans i sporo gorzkiej prawdy o naszych czasach. To także opowieść o tematach egzystencjalnych, o próbie odnalezienia się w świecie, w którym mocno liczą się społeczne oczekiwania „zapotrzebowanie klienta kultury”, opinie, które raz wypowiedziane wpływają na dalsze losy a gdzie i czy jest miejsce – na uważność, autentyczność? Dziękuję, że są jeszcze tacy artyści – naturalni, wiarygodni, nieudający kogoś, kim nie są. Nie powinni znikać ani z polskiego rynku kultury, ani – jak sugeruje tytuł Johatsu, nawiązujący do japońskiego „zniknięcia” – z naszego pola widzenia.

Porywacze Ciał są potrzebni. I, na szczęście, jest jeszcze widownia, która potrzebuje właśnie takiego teatru: żywego, niezależnego, nieoczywistego i prawdziwego.

Hanna Konieczna

 

Teatr Porywacze Ciał to profesjonalny teatr prywatny, który istnieje od 1992 roku. Tworzą go absolwenci wrocławskiej PWST Katarzyna Pawłowska i Maciej Adamczyk, aktorzy którzy pełnią również funkcję dramaturgów i reżyserów. Tworzą spektakle autorskie i bardzo różnorodne – salowe, plenerowe, muzyczne, monodramy, akcje jednorazowe i działania na styku teatru i sztuki performance. W swoich działaniach testują różne formy i konwencje - wykorzystują stylistykę wodewilu, kabaretu i happeningu, balansując między bezpośredniością psychodramy a dystansem metafory. Posługują się strategią parodii i pastiszu, używają znaków i symboli kultury współczesnej, zestawiają teksty literackie z wulgaryzmami, arcydzieła z kiczem. Tworząc w swoich przedstawieniach nastrój prowokacji myślowej, językowej i formalnej, tropią „mitologie codzienne”, które wytworzyło i wciąż na nowo tworzy współczesne społeczeństwo. Swoimi działaniami dają wyraz istnienia kultury karnawałowej, którą cechuje pluralizm przekonań, stylów życia, form zachowań i zarazem zachwianie uniwersalnych wartości. Pokazują człowieka współczesnego, którego tworzą zdegradowane mity i popęd, człowieka o zachwianej tożsamości. W swoich spektaklach twórcy mierzą się z mitami pop kultury, kpią z nich, przedrzeźniają je, a jednocześnie pokazują jak dalece są przez nie ukształtowani. To współcześni manieryści, którym nieobca jest postawa ironistów, prowokatorów i ekscentryków. 

 

* Spektakl zrealizowano w ramach Instytutu Teatralnego OFF Polska, który jest programem Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.