„Żywopłot” Dorit Rabinyan to książka o historii krótkiej miłości Palestyńczyka i Żydówki. Młodych połączyło uczucie, kiedy oboje przebywali w Stanach Zjednoczonych. Od początku znajomości dziewczyna postawiła sprawę ich związku jasno – dopóki przebywają w USA będą ze sobą. Później ona wraca do Izraela i tym samym będą się musieli rozstać. Zaskakujące założenie? Dla nas tak, ale dla dziewczyny bardzo silnie związanej z rodziną wyznania mojżeszowego – zupełnie naturalne. Na przykładzie tej historii poznajemy bliżej specyfikę obu narodów, które od lat są w konflikcie polityczno-religijnym. Książka momentami ciepła i uczuciowa, czasami zaś pełna stereotypów i ograniczeń. Ciekawe studium ludzkiej natury, która zmienia się w zależności od okoliczności. Akcja powieści trwa od zimy do późnej wiosny. Teraz my czekamy na zimowe dni i noce. Może warto sięgnąć po „Żywopłot” w podobnej porze roku, w jakiej toczą się wydarzenia? Namawiamy gorąco do sięgnięcia po tę książkę. 

/Julita Hofman/

Bardzo osobista i pełna emocji- tak można określić książkę Romy Ligockiej, o której dyskutowałyśmy podczas wrześniowego spotkania II grupy DKK.
Utwór porusza trudny temat choroby i umierania, a także odnalezienia się w samotności i oswojenia z pustką po stracie bliskiej osoby.
Książka wzbudziła w nas żywe emocje, co zaowocowało bardzo interesującą dyskusją. 

14 października 1926 roku ukazało się pierwsze wydanie książki „Kubuś Puchatek” autorstwa A.A. Milne’a, napisanej dla syna Krzysia. Na październikowym spotkaniu DKK, rozmawialiśmy o tej właśnie książce. W 95 urodziny Kubusia przeczytaliśmy jeden z rozdziałów, w którym Kłapouchy obchodzi swoje urodziny i dostaje dwa prezenty. Pierwszy od Kubusia – pustą beczułkę po miodzie, drugi od Prosiaczka – pęknięty balonik. Osiołek bardzo się ucieszył z życzeń i podarunków, które do siebie pasowały. Beczułka była na coś, co można było do niej włożyć, a balonik był właśnie tym czymś. 

„Sztuka dawania podarunku polega na tym, aby ofiarować coś, czego nie można kupić w żadnym sklepie”. - Kubuś Puchatek

Pora popołudniowa we wtorek 10. sierpnia to doskonały czas, aby podyskutować na spotkaniu DKK o książce włoskiej autorki. Zachwyciły nas: drobiazgowe szczegóły w opisie Neapolu, mocno zarysowane postacie, piękno i bogactwo języka. Zafrapowały nas: relacje międzyludzkie. Książka przesycona uczuciami zarówno pozytywnymi, jak i negatywnymi. Tak skonstruowana mozaika osób bogatych i biednych, wykształconych i z nizin społecznych, kobiet i mężczyzn, dziewcząt i młodzieńców pozwoliła zasmakować w typie pisarstwa Eleny Ferrante. A ciekawość oczywiście podsyciła wielka niewiadoma, jaką jest sama postać pisarki.
Nam książka się spodobała i chętnie przeczytamy inne tytuły. 

/Julita Hofman/